سیصد و پنجاه و سومین نامه

لئوی عزیز

مشغول تنظیم کردن خوابم هستم.من پس از یک ماه شب بیدار بودن و روزها خوابیدن، سخت میتوانم به شرایط سابق بازگردم.اما خوب دارم پیش میروم.دنیا هم به گمانم دارد خوب پیش میرود که من فکر و خیالهایم کم شده.که آسمان هنوز هم با تمام بیستاره بودنهایش برایم منبع انرژی و آرامش است.امشب هم آسمان ابر است ، قرمز است ، گرفتهاست.من با کیسهی آبگرم و یک موزیک لایت پناه آوردهام به زیر پتو_دنیای نامرئی خودم.چیزی نمانده است به صبح.چیزی نمانده است به روشنای آفتاب.زندگی دارد خوب پیش میرود که قلبم، اینطور آرام میزند.

امی خیلی آرام و فرو رفته در تاریکی دنیای نامرئیاش

مونـولـوگ های بی سـروتـه...