چهارصد و نوزدهمین نامه

لئوی عزیز

امروز توانستم اتاقم را تمیز کنم و پناهگاه را به جای بهتری برای آرامش و سپری کردن لحظههایم تبدیل کنم.برای همین با پاتریک یک جشن دونفره گرفتهام.با موزیک فرانسویای که پخش میشود و نور کم اتاق ، همهچیز رمانتیک و شاعرانه است.دلم میخواهد این دقیقههایی که قلبم آرام و کشدار میزند و یاد کسی در سرم میپیچد و پاک میشود، ادامه پیدا کند!تا کجا میشود انکار کرد حسهای قلبی را که منطق نمیفهمد؟!

امی در یک شب شاعرانه با پاتریک

مونـولـوگ های بی سـروتـه...