چهارصد و بیستمین نامه

لئوی عزیز

حالا بعد از سختترین دورهی زندگیام ، میتوانم یک آخیش بلند بگویم؛هرچند که هنوز کار دارد اما باید به اطلاعت برسانم که امروز ، آخرین جلسهی شیمیدرمانی میم بود.باید سپاسگزار باشم که این سختی را دوام آوردهام.خدای خیلی خیلی خوب ِ من!چطور میتوانی مرا تا مرز سیاهترین روزها بکشانی و بعد از آن دورها برایم شمع روشن کنی تا راه را گم نکنم؟!چطور میتوانی اینقدر بیرحمانه مهربان باشی؟!حالا قدر تمام شبهای روشن و آرامم را بیشتر میدانم و توی دلم برای آدمهایی که سرطان ، ناامیدشان کردهاست دعا میکنم.حالا دلم میخواهد روزهای روشنتری را ببینم.لطفا این فصل از کتاب زندگیام را پر از اتفاقهای خوب کن.من برای سختیهای پشتسر هم و طولانی ، زیادی کوچک و بیطاقتم.

امی در انتظار روزهای خوب

+مخاطب این نامه بیشتر خداست تا لئوی عزیز.

مونـولـوگ های بی سـروتـه...