سیصد و بیست و نهمین نامه

لئوی عزیز

این هم یک تیک خیلی بزرگ کنار یک آرزویی که از پنجسال پیش خیال میکردم محال و غیرممکن است؛من بعد از بارها شکست و خستگی و تمرینهای پشت سرهم، بلخره قبول شدم.حالا خوشحالترین و سبکترین و سپاسگزارترین آدم روی کرهی زمین در این ثانیهها ،من هستم؛بدون شک!

امی خیلی خیلی خوشحال

مونـولـوگ های بی سـروتـه...